به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت ایام ماه محرم الحرام، گزیدهای از بیانات رهبر شهید انقلاب حضرت آیت الله خامنهای(رضواناللهتعالیعلیه) به عنوان پرونده ویژه «شور عاشقی» در مورد جریان شناسی و تحلیل چرایی و اهداف قیام عاشورا تقدیم شما فرهیختگان میشود.
معنای محرّم در منطق شیعی
پر معناترین و پر هیجانترین محرّم تاریخ هزار سالهی ما در این یکی دو سال می گذرد. محرّم ما، محرّم پیام، محرّم جهاد و مهد مقاومت است. معنای محرّم در منطق شیعی و فرهنگ اسلامی، نثار خون، شهید شدن و قیام در راه آرمان حقّی است که برای همهی انسانها و انسانیّت ها ارزشمند است.
سالها محرّم ما بیمحتوا و بیمعنا بود. نام حسین (علیه السلام) میآمد، اما از روح، هدف، پیام، تپش و خون حسین (علیه السلام) خبری نبود. خدا را شکر و ملّت قهرمان ما را شکر و امام و رهبرِ ما را شکر که به این واژهی عظیم در فرهنگ انقلابی اسلام، معنا دادند.
سال گذشته، مردم ما در ماه محرّم جان تازهای گرفتند تا بتوانند با رژیم جبّار و خونخوار پهلوی بجنگند، و توانستند و جنگیدند و دشمن را با همهی ستبری اش، با همهی قدرتمندیاش، به زانو درآوردند.
عزاداری برای حسینبنعلی (علیه السلام)؛ سنّت صحیح اسلامی
عزاداری، گریستن، گفتن، جمع شدن به خاطر یک عاطفهی جوشان و خروشان، یعنی عزاداری امام حسین (علیه السلام)، یک سنّت اسلامی است؛ و این ما را نگهداشته، و درست است.
قیام امام حسین (علیه السلام)؛ تبلور ایمان راستین
ایمان باید در قلب، دل، زبان، دست، پا، مغز، اعصاب و در همهی رفتارها و حرکات ظهور کند. مؤمن نمی تواند مؤمن باشد و کفر و ظلم و جنایت و تبعیض را ببیند و در مقابل آن اقدام نکند. اگر این کار جایز بود، پیغمبر اسلام چنین میکرد؛ اگر این سکوت جایز بود، حسینبنعلی (علیه السلام) چنین می کرد و خون جوانانش و عزیزانش و خون گلوی طفل شش ماههاش را بر خاک نمیریخت. ما مردم، پنجاه سال دور از ایمان راستین ماندیم. زندگی بر ما آنچنان سخت شد که به قول قرآن:
«حَتّٰی إِذٰا ضٰاقَتْ عَلَیْهِمُ اَلْأَرْضُ بِمٰا رَحُبَتْ»؛ زمین با همهی پهناوری، بر ما تنگ آمد.
وحدت رفتار ائمّه (علیهم السلام)، در شرایط یکسان
بنده بارها گفتهام اگر به جای حسینبنعلی (علیه السلام) در زمان یزید، امام علیالنّقی (علیه السلام) هم بود، به حتم در مقابل یزید مخالفت میکرد و به جای حسینبنعلی (علیه السلام)، شهید کربلا میشد.
یزید، هر کسی را که با قدرت و حکومت او مخالفت و مقاومت کند، نابود می کند. خاصیّت حکومت یزیدی این است.
جوشش خون حسینبنعلی (علیه السلام) در طول تاریخ
زینبکبری (علیها السلام) وقتی بدن پارهپاره شدهی برادر را در آن قبلهگاه عشق و محبّت و فداکاری و مجاهدت، بر روی زمین افتاده دید، دستها را زیر بدن برد و سر را به طرف آسمان بلند کرد و فریاد زد: «بارالها! این قربانی را از ما قبول کن».
او می دانست خاطرهی آن خون جوشنده، سیلاب شهادت و فداکاری را در طول تاریخ، در سرزمین دل انسانهای مسلمان به راه خواهد افکند، و افکند. از روز دهم محرّم - عاشورا - این موج خروشان همچنان در طول تاریخ ادامه داشته است.
بر اثر خون شهیدان، قدرتهای طاغوتیِ بسیاری سرنگون شد. قدرت طاغوتی بنیامیّه و قدرتهای بسیاری از بنیعبّاس، با تکان شدید این طوفان بنیانافکن ستم، بکلّی نابود و ویران شد. حکومتهای بسیاری در سرزمینهای اسلامی پدید آمد و اسلام ماند و تشیّع به عنوان رگهی پُرتپش و هیجانآفرین اسلام باقی ماند.
هرچه حکومتهای طاغوتی در توان داشتند، کوشیدند؛ اما از صد سال پیش تا امروز، از روزگار سیّدجمالالدّین اسدآبادی و میرزا حسن شیرازی - آن علمای بزرگ دین - تا روزگار علمای بزرگی که جنبش مشروطیّت را پیریختند، و تا روزگار میرزا کوچکخان جنگلی - آن روحانی بزرگوار، آن چریک اسلامی و آن بنیانگذار جنبش مسلحانه در ایران - و تا روزگار سیّدحسن مدرّس و شهید نوّاب صفوی و فداییان اسلام، و تا نهضت ملّی و تا لالهزار خونین پانزدهم خرداد سال ۱۳۴۲، همه جا نبض خون حسین (علیه السلام) بود که میتپید و قلب شهیدان بود که می زد و پیکر عظیم جامعهی اسلامی را به حرکت و تلاش درمیآورد.
تلاش ناکام دشمنان بر کتمان نام حسینبنعلی (علیه السلام)
یک روز نام حسینبنعلیها را کتمان میکردند، اما امروز تاریخ مردانگیهای بشر، حسینبنعلی (علیه السلام) را میشناسد، حُجربنعدی را میشناسد، رُشیدحَجری را میشناسد، ابوذرها و عبداللهبنمسعودها را میشناسد و بشریّت با همهی قهرمانی اش، در برابر آنها سر تعظیم فرود میآورد.
نظر شما